Najbardziej w pamięć wpisuje się nam to, czego mocno doświadczymy. Warszawa - żywe serce Polski, również medialne. Tutaj swoje główne siedziby mają największe stacje telewizyjnej radiowe w kraju. Te stacje tworzą ludzie, których łączy jedno - dziennikarska pasja.

Kiedy wyjeżdżaliśmy w czwartek o 4.00 nad ranem, nie byliśmy jeszcze świadomi tego, co nas czeka. Zaczęliśmy od radiowej Trójki, stacji o specyficznym, stonowanym klimacie. Przyjęto nas wyjątkowo ciepło. Udało nam się nawet wejść na pięć minut na antenę radia. Później TVN 24. Oprowadza nas Joanna Kryńska, znana z programów informacyjnych tej stacji. Z tego budynku można w zasadzie nie wychodzić. Jest w nim wszystko: sklepy, kawiarnie, restauracje, pokoje, siłownie itp. Wrażenie robi studio, wokół którego kręci się wszystko w TVN.

Przechodzimy od komercji do kultury. Odwiedzamy Muzeum Powstania Warszawskiego. Przy głośnych uderzeniach Serca Warszawy, przechodzimy brukowanymi korytarzami, słuchamy relacji nagranych świadków powstania, patrzymy na te stare bronie, mundury żołnierzy AK i... ten milczący bombowiec. Klimat iście wojenny, bohaterski, polski. Stawia nas pod ścianą i weryfikuje naszą postawę wobec Ojczyzny. To empiryczna lekcja historii - a takie są najlepsze.

Pałac Kultury, teatr „6 piętro", sztuka pod tytułem „Zagraj to jeszcze raz sam", choć nasze czoła były na wysokości desek sceny, miało to także dobre strony - byliśmy zaledwie metr od aktorów, a czasem nawet mniej (minusem/plusem (niepotrzebne skreślić) można uznać też bezpośredni kontakt ze śliną (ale czyją śliną!) bohaterów spektaklu). Kuba Wojewódzki, główna postać na scenie zaskoczył nas wszystkich. Wcielił się w allenowską rolę Allana Felixa - krytyka filmowego porzuconego przez żonę Nancy (Małgorzata Socha), który zakochuje się niechcący w żonie (Linda - Anna Cieślak) swojego przyjaciela Dicka (Michał Żebrowski). Zdesperowanego, wątpiącego w swoją atrakcyjność Allana uwodzenia uczy jego największy idol, mistrz czarnych kryminałów Humphrey Bogart (Daniel Olbrychski) zstępujący do niego prosto z filmu. Teksty znakomite, boki zrywać. Świetna gra aktorska zawodowców i amatora. Dobra zabawa gwarantowana. W pośpiechu, wychodząc z pałacu aktorzy zgodzili się ustawić z nami do zdjęcia, jak to zrobiliśmy nie pytajcie - to zasługa naszej urokliwej pani profesor.

Piątek 18 marca, o 10.30 mamy zarezerwowane spotkanie z Jackiem Żakowskim, jedną z największych osobowości dziennikarskich w Polsce. Było to naprawdę miłe spotkanie, ponad dwie godziny przeleciały nam jak strzała. Tego człowieka można słuchać nawet nie godzinami,
a dniami. Jego erudycja zadziwia, a spokój i doświadczenie budzą respekt. Mówił do nas jak do młodzieży, bez nabrzmiałych słów, których byśmy nie zrozumieli. Tłumaczył nam sztukę wywiadu, sztukę obiektywnego i niezależnego myślenia, był dla nas przez te chwile jak otwarta studnia, z której mogliśmy czerpać tyle, na ile jesteśmy
w stanie pomieścić w naszych głowach.

I TVP. Artur Michniewicz uczy nas warsztatu dziennikarza telewizyjnego. Na początku rozmawiamy o specyfice tej pracy, pan Artur ciągle przeplata swój wykład zabawnymi anegdotkami ze sfery dziennikarstwa. Czerpiemy ile możemy z doświadczenia kolejnego wspaniałego człowieka. Tym razem sami możemy się sprawdzić i wykorzystać wiedzę w praktyce. Dostajemy „goły" filmik reporterski z setkami. Nasze zadanie to dodać komentarz do nakręconego materiału. Robimy co możemy i pomimo dobrych chęci, przekonujemy się, że to dość trudna sztuka wymagająca wprawy i masy dobrego pomysłu. Przechodzimy jeszcze sławnym korytarzem z „Człowieka
z żelaza", odwiedzamy jedno ze studiów Telewizji Polskiej i tym kończymy edukacyjną część naszego dnia. Cel - Złote Tarasy.

Trzeci dzień warsztatów rozpoczęliśmy zajęciami z Jackiem Czarneckim - byłym reporterem wojennym i obecnym sejmowym Radia Zet. Wojna wiele go nauczyła. Pytany o to jak wyjść bez większego szwanku z wojny odpowiada: trzeba mieć wiedzę, bo wiedza ratuje życie, wierzyć w Boga i mieć zawsze głowę na karku. Prywatnie to bardzo ciepły, dobry człowiek. Jego przesłanie jako dziennikarza to: szanuj ludzi, bez względu na stanowisko, wykształcenie i miejsce, jakie zajmuje w społeczeństwie. Choć porzucił wojnę, żołnierskie przyzwyczajenia w nim zostały. Zawsze nosi ze sobą swój składany kubek i wojskowy plecak z full-wyposażeniem (teraz miejsce radiosatelity zajął rzutnik). Spytany o to, czy napije się herbaty, odpowiada: -przyniosłem ze sobą- (w specjalnym termosie odpornym na uderzenia oczywiście). Znów dwie godziny minęły od tak, ten niezwykły polemolog potrafił po prostu nam je zabrać. Opowiadał o tym, co jest ważne na wyprawie reportera w samym centrum młynu wojny. Niestety, chętnie byśmy zostali, ale czas nas gonił...

Spóźnieni wbiliśmy tym razem do radia TOK FM, był oczywiście z nami przyjaciel klasy dziennikarskiej - Łukasz Grass. Zbadaliśmy wnętrze tej stacji, to co odznacza ją od innych - to oryginalnie zagospodarowana przestrzeń i jej przejrzystość. Łukasz Grass jak zwykle, w swoim wielkim stylu z pasją (w ramach rewanżu) pokazał nam swoje radio (my oprowadziliśmy go po naszym wcześniej, podczas lutowych warsztatów). Ostatni cel - POLSAT.

Radosław Kietliński - dziennikarz Polsat News, pasja - zgłębianie rzeczywistości wojennej. Kolejny człowiek, którego wojna rozwinęła.
O swoich podróżach do krajów-kotłów mówi nam z niezwykłą charyzmą i spokojem. Oprowadza nas po siedzibie Polsatu i pokazuje nowoczesne rozwiązania techniczne, którymi jeszcze poszczycić się może tylko Al-Jazeera. Nasz przewodnik prywatnie jest mężem Beaty Tadli - dziennikarki TVN, i tu potwierdza się powiedzenie, że dziennikarza zrozumie najlepiej drugi dziennikarz (niekoniecznie z tej samej stacji).

W Polsacie mogliśmy poczuć na własnym ramieniu ciężar kamery operatora w terenie. I... właśnie, wreszcie mogliśmy zobaczyć wóz reporterski od środka. Niestety każde warsztaty kiedyś się kończą, ale tak odjazdowych jeszcze nie mieliśmy. Szkoda, że to już wszystko. Wracamy!

Krystian Kamecki